Zon..Zee..Zand..

Zon.. Zee.. Zand..

Zon, zee en zand..
gaan hand in hand..
op deze stralende dag.

Wolken, lucht en wind..
een spelend kind..
met een blijde lach.

Zon, zee en zand..
gaan hand in hand..
op deze stralende dag….

Schouwspel

IMG_0844a

Schouwspel.

Zonnestralen stralen
vanachter een donkere wolk
langs de hemel.
Wat was ik verwonderd en verbaasd
over zoiets moois.
Ik raakte niet uit gekeken
en steeds zag ik weer wat anders,
ik zag zelfs een hart ontstaan!!
God houdt van mij/van ons.
De zwaluwen vliegen
in dit aanschouwen hun vlucht.
Het lijken net kleine zwarte kruisjes
aan de hemel,
die met mij genieten
van dit prachtige schouwspel.

Leni.

Pioenroos.

Pioenroos.

In de knop nog
zo kwetsbaar en zo teer.

Beginnend open te gaan
voorzichtig kleur bekennen
elke dag een stukje meer.

En dan op Gods tijd
een ontluikend wonder.

Een ontvouwen van
z
o veel blaadjes
zo vreselijk veel
zo mooi
zo prachtig
zo kleurrijk
zo van God.
Zo Zijn schepping.

Een mens in de knop nog,
door God aangeraakt.
Zo kwetsbaar en zo teer.
Voorzichtig kleurbekennend,
uitkomen voor het Christen zijn.
Groeiend elke dag een stukje meer.
En dan op Gods tijd
tot bloei komen
zo mooi
zo prachtig
zo kleurrijk
zo van God.

Zo Zijn schepping.

 

Een geheim.

Een geheim.


Diep van binnen
in de stam
van deze boom zaten
twee harten verborgen.
Toen de boom
nog in volle glorie was,
kon niemand
ze zien.
Maar nu,
is de boom geveld
en werd haar geheim
onthuld.


Al die mooie takken
en bladeren,
waar ze ooit
mee was getooid,
alle pracht en praal,
is allemaal van haar geroofd.
Ze ligt klaar
om te worden gekloofd
en verbrand.
Om al haar warmte
af te geven.

Die twee
mooie harten
gaan met haar mee de kachel in
.

Leni.

Witte streep.

Witte streep.


Een vliegtuig
laat zijn sporen na
hoog in de blauwe lucht.
Dierbaren van heel ver weg
brengt hij voor even bij je terug.
Een omhelzing,
een paar weken genieten van elkaar.
En veel te snel gaat de tijd voorbij.
Een vliegtuig laat zijn sporen na,
een spoor van herinneringen.

Sporen
van herinneringen
blijven achter
in mijn hart.
Wat was het fijn.

Leni.

Kunst.

Kunst.

Een grillige stronk
staat bij mij
te pronk
in de tuin.

Restant van een oude boom,
door iemand uit de grond gespit
en aan mij kado  gedaan.
Ik verbaas me over de vorm

en over het vergankelijke.                                                                                                                                                                                                               

De stronk
valt inmiddels bijna uit elkaar,
is aan het vergaan
en zal verdwijnen.

Het begin
van de boom
was één cel,
het einde net zoiets.
Zoiets…..
als stof.

Wonderlijk
van bijna iets
tot hele grote boom.
En weer terug
tot bijna niets.

Leni.

Plat.

 Plat.

De werkelijkheid
van wat je voelt en hebt gezien,
laat zich niet zomaar
aan de ander uitleggen.
Want,
je ruikt immers
de geur van bloemen niet.
Je hoort het bulderend geluid
van een waterval niet.
Je mist de adembenemende diepte
als je boven op een rots staat.
De hoogte van een berg is
op een foto niet te meten.
Je voelt de kou niet
van sneeuw en ijs.
Echt delen en genieten kan pas,
als je het samen ziet,
samen ruikt,
samen beleeft.

Maar sommige foto’s
zijn zo prachtig en knap gemaakt,
die zijn niet plat.

Leni.
Ik heb die gave niet:-)

Zo oud.

Zo oud.

Boom.
Wat ben jij
een wonder.
Speciaal jij.
Zo vaak
door het leven
geslagen.
Zo vaak
door mensen
gesnoeid.
Maar toch
ondanks alles
en je tranen van verdriet,
ben jij zo
groot
gegroeid.

Leni.